woensdag 31 augustus 2016

paarden

Ik vraag me vaak af wat ik met paarden heb. Aan de ene kant vind ik ze eng, maar aan de andere kant vind ik ze geweldig. Die combinatie zorgt dat ik toch blijf gaan ook al bonst mijn hart in mijn keel. Als ik weet dat ik niet ga rijden heb ik dat niet zo maar als ik ga rijden ben ik heel zenuwachtig welk paard ik ga krijgen (nergens voor nodig, de paarden zijn allemaal hartstikke lief anders laat je er lesklanten niet op) Dan krijg ik(altijd) een lief paard en de opluchting is groot en dan begint het leuke onderdeel , het poetsen . Ik vind dat heerlijk ontspannend want het paard geniet er meestal erg van. Dan het begin van het rijden, vind ik etg spannend en ik stel het opstijgen zo lang mogelijk uit. Dan pas na de galop(natuurlijk kan ik dat gewoon, niks om me druk te maken) krijg ik terug waar ik de hele avond  naartoe heb gewerkt: de kick. Dan het ik het gevoel va Yes ik heb het toch maar weer gedaan en dan begint het ultieme genieten en voel ik me volmaakt gelukkig en daarom rijd ik nu bijna 40 jaar paard.
Vandaag had ik migraine en lag ellendig op de bank maar een middagje manege deed echt wonderen. De paarden en de mensen met een liefde:de paarden zorgde er voor dat ik ondanks dat ik ziek was een supergezellige dag heb gehad.

2 opmerkingen: